homeless

mahsurum...

yeni muhitimde alışmaya çalıştığım ve alıştım sandığım muhitimde mahsurum kar fırtınası yüzünden. e bu modernize edildiğine inandığımız hayatta hepimiz biraz mahsur değil miyiz zaten...
herşeyin tam da istedikleri gibi olması gerektiğine inanan insanlar artık sinirlerimi bozuyor. sanırım yavaş yavaş içimdeki polyanna, anne frank ölmeye başlıyor. isterdim ki hala yaşadığına ve hep aynı kaldığına inandığım bu ikisi ile çıkıp bahçeye kartopu savaşı falan yapalım ama artık "hadi" dediğimde içimden sessizlik duyuyorum sadece.
iyi olmasına çalıştığım insanlara binlerce iyi dilekten ve sahip olduğumuz şanstan bahsederken sesimdeki inandırıcılık belki de yapay geliyor onlara. belki onlar benden daha çok benim farkımda.
onlar ki zaten her zaman herşeyin benden daha çok farkında. bense bir kukla... tam kendime has oyunumun çok fazla tutulacağına inanırken onların senaryoya müdahalesi ile kiralık hale düşüyorum.
kendi evimde bile kirada oturuyorum.
ama yorulmuyorum ve pes etmiyorum. ve hep böyle olacak en azından hala buna inanıyorum.

posted by j @ 1:56 ÖS