homeless

gitmeyi istemenin nedenleri ve olacak olanlar...

Yeniden winampda takılı kalan melodik, hüzünlü takılı kaldığım şarkılar misali "gitmek" mevzusu içimde derince yerler kaplamakta. Macera arayışı, yeni bir hayat kurma isteği, değişiklik gibi elime geçen nedenleri sıralasam bile benim dışımda kimselere ikna edici gelmeyecekmiş gibi.
"Değişiklik" kavramını hayatımın göbeğinde hissettiğimden beridir ilk defa aslında ardında yatan güçsüzlük ve kaçma güdümü farkeder oldum.
Misal kime göre neye göre olduğu kesin bir karşılaştırma verisi vermese de fazlaca insan tanıyorum. Ve belki öğretilen "iyi ol" nasihatlarini fazlaca ciddiye aldığımdan hepsini bir şekilde hayatımda kendimce bir yerlere oturtuyorum. Kimi altın varraklarla asüslü bir tahta tarafımca oturtulurken, kimi öyle bir sadece dört bacak tahta sandalyelere oturtuluyor. Lakin diyorum ya hepsinin izi, yeri, kokusu sinmekte beynime, kalbime.
Onlardan kurtulmak için, her birine dair içime attıklarımı asla kimseyle paylaşamayacağım için kaçmak anlamında kendime gitmeyi seçiyorum.
Buralarda kalıp görüşememler yüzünden kendimi suçlu hissetmeleri, görüşünce de aklıma düşen binlerce anıdan sızanları hissetmeyi daha fazla istemiyorum.
Kendimi bambaşka bir dünyaya adasam (ki bu gideceğim yer dahi olsa) biliyorum ki, maymun iştahlılığımdan doğan dönem sonrası vazgeçme ile hepsini, herkesi özleyip kendimi onlara tekrar sunmak isteyeceğim. O zaman orada olamzlarsa "yalnızım" diyeceğim ve işte yine kabullenmeye asla yanaşamayacağım kendi korkunç sonumu hazırlamış olacağım.
Bir yandan da dönemin sorunu belki kendini farklı hissetmeler aslında başkaları olmasa, o farklılığını gösterebileceği, kendince ispatlamaya çalışacağı (ki bunalım, depresyon, histerik hareketler) bomboş birer balona dönüşecek kendi ellerinde patlayacak olan.
Hatta kendi ellerimde patlayacak olan.
Ya da farklılığım olan ezikliğimi ve cahilliğimi saklamk için şişirdiğim balonlar bilge kartalların gagalarıyla gürültüyle beni öldürecek... Kim bilir???

Tekrar soruyorum kim bilir???

Tembelim ben düşündükçe kendimden nefret etmekten korkuyorum, ama biri çıakrsa ve bana dair tüm gerçek diye sarıldığım yalanlarımı gün ışığında gözümün önünde yıkarsa ben olmayı kaldırabilirm belki.

Yardım edin...

posted by j @ 11:43 ÖÖ