homeless

her(k)es küçükken daha güzel...

Bir de böyle bir cümle var hayatlarımızda değil mi? "Ayyy, herşey minikken nasıl da güzel oluyor, keşke hep böyle kalsalar ayol!!!"
Peki ya büyüdüğünde oluşan karakterleri ile sana muhtaç olmayan, senden bağımsız, sana zıt fikirlerle donanan varlık niye artık güzel değil? Çok fazla kendi haz standartlarımıza mahkum olmuyor muyuz her geçen gün daha başka birilerini daha aramıza katarak. Yeni düşünmeye başlayan beyinlere kendimizce olması gerekenleri enjekte ederek onların bağımsız kişilikler olmalarına çukur kazmıyor muyuz?
Hissi olarak baktığında çok çok sevimli güzeli minik gelse de büyüyünce olacak olandan neden bu kadar korkuyoruz ayol?
Belki de esas korktuğumuz bizden başka biri olması değil de, kendince bağımsız ve istediklerini hayatta uygulayan bir karakter olursa bizim olmak istediklerimizden olması. Bir nevi kıskançlık. Değil mi ki benim ben olmama izin vermediler o vakit o da kendisi olmamalı bize öğretilenlerle aynı düşüncede, aynı sınırlarda kalmalı. Ve hepimizi sürüler olarak gelip otlayarak gitmeliyiz, hayat daha başka ne olabilir ki?

posted by j @ 3:11 ÖS